• Suus & Nanda

Het geboorteverhaal van Vive

Welkom op de wereld lieve Vive.

2 uur s’nachts…

We krijgen een appje: ‘ik geloof dat het is begonnen’. Ahhh, de adrenaline giert door ons lijf! De aanstaande mama is toch al bijna 41 weken zwanger.

We vragen haar hoeveel minuten er tussen de weeën zit, ze geeft aan zes/zeven minuten. Maar ze kan het ook niet goed peilen, ze zit alleen beneden. Vervolgens krijgen we binnen vijf minuten weer een appje: ‘het gaat nu wel heel erg snel’. Waarop we aangeven dat ze de verloskundige moet bellen en ons moet laten weten hoeveel centimeter ontsluiting er is.

Slapen doen we toch niet meer…


En of de adrenaline er nog niet was, werd dit nog heftiger als we van haar vriend horen (ja, gewoon om 2.45 uur) dat er al 8 centimeter is en er geen tijd meer is om naar het ziekenhuis te gaan (dit was hun wens). Oooo noo, we bedenken ons geen seconde! We springen in onze kleren, pakken een banaan en pakken onze tassen. We rijden met uh hoe zullen we dit netjes zeggen, met gierende banden, naar hun toe (ze wonen ruim een half uur verderop).


In de auto bedenk je allerlei scenario’s. Het zou toch ziekenhuis, dat ziekenhuis wat maar vijf minuten rijden is voor ons? Kan ze alles opvangen? Wat als? We besluiten ons te focussen op de weg, want ja, helaas regende het ook.

Rond 3.30 uur komen we de oprit oprijden. We zien de kraamhulp ook al arriveren. Neeeee, zijn we nou echt te laat? We stormen naar boven, op het geluid afgaande en ja hoor! We zijn op TIJD!!!

Mama vol in de weeën, maar het lijkt zo rustig en gecontroleerd! Zien we dit goed? Jazeker, wat een power en toch ook zo rustig. Samen vangen papa en mama de weeën op. Prachtig om te zien hoe ze dit samen doen, totaal ook geen paniek.


We hebben een aantal weeën gezien, totdat ze mag beginnen met persen. En ja hoor, na een aantal persweeën is ze daar! Zo wonderlijk! Zo magisch en zo bijzonder! Hun dochter Vive is geboren om 4 uur!

Wat is ze mooi, wat gaat het goed en wat een lief huiltje! Wat een moment, een moment vol emoties. En papa en mama? Ze lijken zo nuchter en zo overweldigend. Ze staan echt even stil bij hun moment. En wauw, wat hebben we dit moment mooi vast kunnen leggen.

Dit was teamwork, power en oerkracht! Jee, wat zijn wij trots op jullie!




6 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven